نمونه گیری تصادفی از تَنتور مُشک آهو

نمونه گیری تصادفی از تَنتور مُشک آهو

اگرچه تجربه شخصی که بر اساس تعداد کمی از نمونه گیری های تصادفی بدست می آید، هرگز نمی تواند به تمامیت یک ماده پیچیده تعمیم داده شود، با اینحال در ذیل، به برداشت هایی از نمونه های مختلف مُشک آهو که جمع آوری شده اند می پردازیم:

مُشک تبتی

منبع: JK DeLaap از عطرسازی در حال توسعه ققنوس(دانه های مُشک تبتی)

ظاهر: کوچک، ذرات قرمز- قهوه ای مانند خاکستر سیگار

رایحه ای غنی اما کم دارد که غالب نیست. به بیان غیر معمول و خودمانی بوی کثافت می دهد، مثل بوی دهانی که مدت زیادی تمیز نشده باشد یعنی کمی بوی ماندگی و بزاقی که با بوی پوسیدگی دندان، بوی بد تنفس دهان و بوی ذرات فاسد شده غذا همراه باشد.

هرچند نمی توان دقیقا گفت که بوی ناخوشایندی دارد. در واقع بویی خودمانی دارد. اگر شما بتوانید بوی گلیز (آبی که هنگام خواب ناخواسته از دهان سرازیر می شود) خشک شده روی بالش کسی را که کنارتان می خوابد و عاشقش هستید تحمل کنید و حتی آن را دوست داشته باشید، پس بوی این مُشک می تواند برای شما آشنا و حتی خوشایند هم باشد.

 

مُشک سیبریایی

منبع 1 : JK DeLaap از عطرسازی در حال توسعه ققنوس(دانه های مُشک سیبریایی)

ظاهر: ذرات قرمز- قهوه ای کوچک اما بزرگ تر، سفت تر و منسجم تر از دانه های مُشک تبتی

رایحه ای شیرین و عالی دارد که با شکل چرمی و گیاهی که دارد در تراز بالاتری نسبت به مُشک تبتی قرار می گیرد و برعکس دانه های مُشک تبتی که پیش تر گفته شد بوی خوشایند آن فوراً احساس می شود. این ماده در حالتی خوب، بویی حیوانی شبیه به بوی اسبی که در اصطبلی که در کف آن کاه تازه پهن شده باشد می دهد، بویی گرم، خودمانی و ماندگار. هنگامی که مشام از بطری حاوی دانه های مُشک دور می شود، دنباله ای که در هوا باقی می ماند، کمی پودر مانند حس می شود.

 

منبع 2 : عبدالله، زیباترین عطرها (دانه های مُشک سیبریایی آغشته شده در روغن چوب صندل)

ظاهر: مایعی به رنگ قهوه ای قرمز سیر، لزج و روغنی

این رایحه بلافاصه مانند شکر پودر شده ای که با پودر نوشیدنی شکلات داغ و شربت پنکیک مخلوط شده باشد، فوق العاده شیرین حس می شود. البته این بو کمی هم گیاهی است به طوری که انگار نعنا هندی و اسطوخودوس را با هم مخلوط کرده باشند. در این مرحله این نمونه یادآور عطرهای پودرمانند دربار است که می توان آن ها را در سایت Nemat و بسیاری از منابع دیگر در اینترنت یافت، عطرهای غلیظ، تلخ و مُشکینِ شیرین که اکثراً از روغن نعنا هندی مخلوط شده با مصنوعات مُشک، حنا، سایر گیاهان و روغن های حامل ساخته شده اند.

هرچند، یک بار که بوی خوب آن از بین برود، بوی اصلی مُشک ظاهر می شود که تند و غلیظ است و کاملاً بوی کثافت می دهد اگرچه به بدی بوی مدفوع نیست، بیشتر شبیه به بوی زمین تازه شخم خورده و هوای سنگین یک صبح دوست داشتنی است.

 

منبع 3: عبدالله، زیباترین عطرها (تَنتور مُشک سیبریایی ده درصد رقیق شده)

ظاهر: به رنگ کاهیِ روشن، کاملا به صورت مایع.

رایحه اولیه الکل خالص مورد استفاده در تَنتور کردن است، اما پس از آن بویی لطیف و ظریف از مُشک به مشام می رسد، شست و شویی که عطر را شفاف می کند و بویی گرم و واضح شبیه به حیوانی دارد که یک روز در زیر تابش نور آفتاب قرار داشته است. عطری شیرین، لطیف، گَرد مانند و ماندگار است. از نظر وزن هم بسیار سبک و خالص است.

 

منبع 4: آدام روسی از FeelOud/Areej le Dore (تَنتور مُشک سیبریایی)

ظاهر: به رنگ زرد ادراری، همراه با ذرات کوچک دانه های مُشک که هنوز هم در شیشه ویال (آمپول) قابل رویت است

بلافاصله بعد از انتشار، عطر آن شیرینی بسیار کمتری نسبت به نمونه های دیگر داشته و شکل چرمی و مُشکین دارد که بسیار جذاب است. این عطر بیشتر از موارد قبلی حیوانی است به این معنی که انگار واقعا این بو از پشت حیوانی در حال خارج شدن است اما به هیچ وجه کثیف، ناخوشایند یا مثل بوی مدفوع نیست بلکه به سادگی بوی اصلی حیوانی آن را می دهد.

این عطر، بویی به شدت گرم و سیر دارد که دارای ظاهری بارز از چرم است مخصوصا چرم یا زینی که روی اسب قرار می گیرد. غبار خاصی در زیر چرم قرار دارد اما بیش از حد، گَرد مانند نیست و اگرچه مقداری شیرینی برای آن وجود دارد اما طعم آن بیشتر به شورِ خنثی می کشد. این فقط چرمی لطیف و مُشکین است که بوییدن آن لذت بخش است.

مدتی طولانی درون سوراخ بینی می ماند و در نهایت بویی مانند ورق نازک "شکلات مانده" را به وجود می آورد. در کل اگر بخواهم این نوع خاص از مُشک را طبقه بندی کنم آن را از نظر مشخصات رایحه، بسیار نزدیک به بوی دانه های مُشک سیبریایی از "عطر سازی در حال توسعه ققنوس" قرار می دهم.

 

منبع 5: جاش لاب از خانه چرت (تَنتور مُشک سیبریایی یک ساله و پنج درصد رقیق شده)

ظاهر: به رنگ کاه کمرنگ، به صورت مایع

جاش لاب دانه های قانونی مُشک سیبریایی را از مردی محترم در سیبری که هر ساله سهمی کوچک از دانه های مُشک از شکارش را هرساله برای او کنار می گذارد تهیه می کند. جاش نیز این دانه های کوچک را به صورت ذرات کوچکتر خرد می کند و درون الکل عطرسازی آغشته می کند و یک سال آن را نگهداری می کند. به نظر می رسد که این روش بوی تَنتور حاصل را تشدید می کند زیرا این نمونه از بین همه نمونه ها متراکم تر و خوشبو تر بود.

این عطر تند و گرم است و هنگامی که یک بار رایحه کوتاه مدت الکل از بین می رود دارای بویی قوی از آمونیاک یا باغ وحش بچه حیوانات به همراه پس زمینه ای از علف خشک و ادرار حیوان می شود. هرچند رایحه آن به هیچ وجه تیز و ناخوشایند نیست؛ این عطرها بویی طبیعی و روستایی دارند و در یک بافت مانند پشم، ضخیم و مانند احساس محکم بغل کردن شتر لاما (شتر بی کوهان امریکای جنوبی) آرامش بخش هستند.

در مقایسه با نمونه های دیگر این تَنتور عطر و بوی بیشتری دارد، Muscs Khoublai Khan یا حداقل بخشی از آن می تواند به شکل سیاه، شهوانی و پشم جنس نر آن اشاره کرد. نکات دیگر شامل شکلات، کاغذ مرطوب و غبار می شود.

غلظت بو به سرعت بعد از ده دقیقه کاسته می شود و یا بینی بعد از گذر از محل انتشارش به سادگی از استشمامش باز می ماند. چیزی که روی پوست از آن باقی می ماند مانند بوی روزنامه ای که درون لایه ای از شکر پودر شده فرو برده شده باشد، غبارآلود و شیرین است.

مرتبط با:

مشک چیست؟ (بخش اول)

مشک چیست؟ (بخش دوم)

رایحه مشک شبیه چیست؟

برای تهیه مشک چه مراحی طی می شود؟

تأثیر آب و خاک منطقه در مشک

اطلاعات بیشتر:

مشک کشمیری (کستوری)

چه کسانی مشتاق مشک اند؟

آیا مشک غیرقانونی است؟

تجارت مشک

نمونه های مشک کستوری (کشمیری)

تنتور مشک آهو مشک تبتی مشک سیبریایی بو